Reunion

A very regular morning walker, my friend was missing for quite some time.When accidentally I did meet her, she explained her absence.She was busy attending on her elder sister, who was undergoing treatment for her eyes, and accompanying her to the hospital frequently, kept her busy.I was puzzled, since though she was quite close to me, she had never mentioned the presence of an elder sister among her siblings.Yes, she agreed.They had been out of touch for almost 15 years and now destiny had brought them together.
      Her sister  had married very young. But fate was cruel, and she lost her husband. Soon after, left with a fat bank balance and a three year old child, she immersed herself raising her child and chasing her dream of a successful career.She lost no time in snapping family ties, for reasons best known to her.Life was quite peaceful ,when again fate intervened and she lost her only son too.Unsuccessful in the career front,she fended for herself by teaching in a school and providing tuition.Money ran out and she was all alone.She was nearing 60 and health problems surfaced and she longed for the love of her lost family.
    Her egoistic attitude set aside, she initiated the first step of ironing out all differences by telephoning her sister(my friend) after so many years.My friend reciprocated and now she was helping her during her difficult times.Affections kindled, they are a happy twosome now! I happened to meet them a few days back and her sister emotionally remarked that she was repenting for all the irreplaceable years in her life.She missed so much and now she was making up for it.Truly she was basking in the warmth of love and forgiveness.She seemed peaceful and there was so much life and enthusiasm in her face.This was something I had not seen earlier.Both the sisters were filled with nostalgia for everything they had  taken for granted and never found time to appreciate.Better late than never!Now they are making up for the lost time.
Life would be better for all of us if forgiveness won out!

Thanneer Thanneer

சென்னையில் அடிக்கடி தண்ணீர் பஞ்சம் வந்துவிடும்,அதுவும் கோடையில் கேட்கவே வேண்டாம்.மேல்மட்ட, நடுத்தர மக்களை இது வெகுவாக பாதிப்பதில்லை.அதிகம் கஷ்ட்டப்படுவது கீழ்மட்ட மக்கள் தான்.சாதாரணமாக அவர்களுக்குக்கூட கைப்பம்பில்  அடித்தால் குறிப்பிட்ட நேரங்களில்  தண்ணீர்  வரும்.அதை வைத்து சமாளித்து விடுவார்கள்.
        இந்த வருடம் மழை இல்லாததால் மீண்டும் தண்ணீர் தட்டுப்பாடு.சேரிகள் உள்ள பகுதிகளில்,  கைப்பம்பின்  அருகே நூற்றுக்கணக்கான வண்ண வண்ண குடங்கள் அடுக்கி வைத்திருப்பதை காணலாம், அடிக்கடி தண்ணீருக்காக அடிதடி சண்டை,வாக்குவாதம் நடப்பது சகஜம்.அவர்களை பார்த்தால் பரிதாபமாக இருக்கும். அடுக்குமாடி கட்டடங்களில் 24 மணி நேரம் தண்ணீர் வந்துவிடுகிறது.இவர்கள் தண்ணீருக்காக இவ்வளவு மன்றாடுகிறர்களே என்று தோன்றும்.
       என் வீட்டில் வேலை செய்யும் லக்ஷ்மி கொடுத்த தகவல் என்னை பெரிதும் பாதித்தது.இப்போது கைப்பம்பிலும்  தண்ணீர் வராததால்,லாரியில் இலவசமாக இவர்களுக்கு தண்ணீர் விநியோகிக்கப்படுகிறது.அந்த தண்ணீர் வண்டி, மாலை 5 முதல்  8 மணிக்குள் எப்பொழுதாவது வரும்.இதற்கு 4 மணி முதலே கூட்டம் சேர்ந்துவிடும்.பாவம்,இவள் மாலையில் வீட்டு வேலைக்கு போக முடியாமல்,வண்டிக்காக காத்திருக்க வேண்டியுள்ளது.  அந்த வண்டி வந்தவுடன் முண்டியடித்துக்கொண்டு எல்லோரும் தண்ணீர் பிடிப்பார்களாம்.குடும்பமே இதில் பங்கேற்கும்.இவள் கணவர் நோயாளி,பிள்ளையும் வேலைக்கு போய் விடுவதால்,ஒண்டியாக தண்ணீர் பிடிக்கிறாள்.ஒரு நாளைக்கு பத்து குடம் தண்ணீராவது வேண்டும் (சமைக்க,குளிக்க,தோய்க்க).பாதை ஓரத்திலிருந்து வீடு வரை அவ்வளவு குடங்களையும் அவளே தூக்கிக்கொண்டு வரவேண்டும்.
       " பரவாயில்லை லக்ஷ்மி,எப்படியாவது தண்ணீர்  பிடித்துவிடு.மாலையில் வீட்டு வேலைக்கு போகாதே", என்று நான் சொன்னேன்(என் வீட்டிற்கும் காலையில் மட்டும்தான் வருகிறாள்).ஆனால் என்னை மிகவும் வியக்க வைத்தது அவள் சொன்னதுதான்."அம்மா,சர்க்காரில் தண்ணீர் எங்களுக்கு இலவசமாகத்தான் கொடுக்கிறார்கள்.ஆனால் லாரி ஓட்டுனர் ஒரு குடத்திற்கு ஒரு ரூபாய்  வீதம் வசூலிக்கிறார்.நான் தினம் 10 ரூபாய் கொடுக்கிறேன்.எப்படி கட்டுப்படியாகும்?".
" நீங்கள் பணம் கொடுக்க மறுக்கவேண்டும்.ஏன் கொடுக்கிறீர்கள்?" என்றேன்.
"அம்மா,உனக்கு புரியாது.பணம் கொடுக்காவிட்டால் தண்ணீர் கிடைக்காது.ஆனால் தண்ணீர் வேண்டுமே !அதனால் எல்லோருமே கொடுக்கிறோம்."
என் ரத்தம் கொதித்தது.இலவச தண்ணீருக்கு வண்டிக்காரர் பணம் வாங்குகிறார்.மக்களும் வேறு வழி இல்லாமல் கொடுக்கிறார்கள்.இது ஒரு எழுதப்படாத சட்டம்.இவர்களுக்கு போராட பலம் இல்லை.லஞ்சம் கீழ் மட்டத்திலும்  எவ்வளவு பரவி உள்ளது !
         இந்த மாதிரியான பிரச்னைகளுக்கு தீர்வு காண யார் முன்வருவார்கள் ?தெரிந்தும் தெரியாதது போல் இருக்கும் அதிகாரிகளை யார் கேட்பது ?நமது இயலாமையை நினைத்து வருந்துகிறேன் .

Naanum Paattum

என் தாத்தாவிற்கு நான் கர்நாடக சங்கீதம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று விருப்பம்.அவருக்கு சங்கீதத்தில் மிகவும் ஈடுபாடு இருந்தது .என் அம்மாவும் நன்றாக பாடுவார் .நாங்கள் அப்போது எர்ணாகுளத்தில் இருந்தோம் .எனக்கு 14 வயது .சினிமா பாட்டு, அதுவும் ஹிந்தி சினிமா பாட்டில் தான் எனக்கு விருப்பம்  .இருந்தாலும் தாத்தா பேச்சை மீறக்கூடாது என்று சும்மா இருந்தேன்.
        பாட்டு டீச்சர் தேடும் படலம் தொடங்கியது .நான் என்னவோ பெரிய பாடகியாகிவிடுவேன் என்ற நம்பிக்கையில், நல்ல டீச்சரை வலை வீசி தேடினார்கள்,அம்மாவும் தாத்தாவும். நானோ டீச்சர் கிடைக்க கூடாதென்று பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தேன் !
        ஒரு வழியாக,அங்கே இங்கே சொல்லி,நல்ல பாட்டு டீச்சர் கிடைத்தார்.ராஜா ரவி வர்மா வம்சத்தில் வந்தவர்.மியூசிக் ஸ்கூலில் சொல்லிக்கொடுப்பவர்.பல மேடை கச்சேரிகள் செய்து புகழ் அடைந்தவர்.நமக்கு அதிர்ஷ்டம்தான் என்று தாத்தாவிற்கு சந்தோஷம்.
        ஒரு நல்லநாளில்,தடபுடலாக என் பாட்டு கிளாஸ் தொடங்கியது.டீச்சர் அழகாக இருந்தார்.கனமான சரீரம்,அதி கனமான சாரீரம்!சரஸ்வதி என்ற பெயருக்கு பொருத்தமாக பிரமாதமாக ஒரு பாட்டு பாடினார்.தேங்காய்,பழம்,பூ,புடவை என தட்டில் வைத்து,டீச்சரை வணங்கி,நல்ல நேரத்தில் துவங்கியது என் இஷ்டமில்லாத பயணம்.
         அந்த காட்சி எப்படி இருந்தது தெரியுமா  ?  நடு ஹாலில் ஒரு மணையில் டீச்சர்,அவர் எதிரில் பாயில் நான்.(ஒரு புலி எதிரில் எலி போல் பயந்து நான் உட்கார்ந்திருந்தேன்).நடுவில் போதாக்குறைக்கு ஒரு புதிய ஸ்ருதி பெட்டி.(தாத்தா அவசரமாக வாங்கியது).ச ரி க ம என்று மெல்ல டீச்சர் ஆரம்பித்தார்.எனக்கு குரல் எழும்பவே இல்லை.எல்லோரும் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தால் எப்படி?தாத்தா கம்பீரமாக நாற்காலியில் வீற்றிருந்தார்.அம்மா ஒரு பக்கம் நின்றுகொண்டும்,ஒரு மூலையில் பாட்டி உட்கார்ந்துகொண்டும் இருந்தார்கள்.அடுத்த அறையில் இரண்டு தம்பிகள்.ஒரு வழியாக தைரியமாக ஆரம்பித்தால்,தம்பிகள் சிரிக்கும் சத்தம் கேட்டது.எனக்கு பாட்டும் வேண்டாம் ஒன்றும் வேண்டாம் என்று அழுகை வந்தது.
    ஒரு வழியாக வாரம் இருமுறை என்று பாட்டு க்ளாஸ் தொடர்ந்தது.சரளி வரிசை,ஜண்டை வரிசை என்று கொஞ்சம் முயற்சியுடன் ஓரளவு தேறினேன்.அடுத்த தலைவலி  "சாதகம்" ரூபத்தில் வந்தது.தினசரி சாதகம் செய்யவேண்டும் என்று டீச்சர் சொல்ல,தாத்தா அதிகாலையிலேயே ஸ்ருதி பெட்டி,பாய் எல்லாம் எடுத்து வைத்து எனக்காக காத்திருப்பார்.எனக்கு கோபமாக வரும்.பேசாமல் தாத்தாவே பாட்டு கற்றுக்கொள்ளலாம் என்று தோன்றும்.அவருக்கு இருக்கும் உற்சாகத்தில் பாதி கூட என்னிடம் இல்லை.நான் எனக்குள்ளேயே பாடிக்கொள்கிறேன் என்றால் கேட்கமாட்டார்.ஸ்கூல் போகும் அவசரம் வேறு.வேண்டா வெறுப்பாக சாதகம் செய்வேன்,அறைக்கதவை மூடிக்கொண்டு!
       பாட்டு க்ளாஸ் இருக்கும் அன்றுமட்டும் எப்படியோ எனக்கு ஜுரம் வரும் அல்லது தலைவலி என்பேன்.டீச்சருக்கு பஸ் கிடைக்கக்கூடாது என்று பிரார்த்தனை செய்வேன்.(பாட்டைத்தவிர டீச்சரை  எனக்கு  ரொம்ப பிடித்திருந்தது)எப்படியோ நாலு மாதம் கழிந்துவிட்டது.வர்ணம்,2,3 கீர்த்தனை என்று கற்றுக்கொண்டேன்.அடிக்கடி வாசலில் கழுதை வருவதாக என் தம்பிகள் வெறுப்பேற்றுவார்கள்.எப்படியோ அக்கம்பக்கத்தில் நான் பாட்டு கற்றுக்கொள்ளும் விஷயம் தெரிந்து, என்னை  பேட்டியே எடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.நான் ஒரு குட்டி VIP போல் உணர்ந்தேன்.
       கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எனக்கு பாட்டின்மேல் ஆர்வம் வந்தது நவராத்திரிக்கு  யார் கூப்பிட்டாலும்,கொஞ்சம் கூச்சத்துடன் எனக்கு தெரிந்த 2,3 கீர்த்தனைகளை பாடி வருவேன்.9 வது போனவுடன் நிறைய படிப்பு இருந்ததால்,பாட்டு கிளாஸுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்தோம்.பிறகு சந்தர்ப்பமே கிடைக்கவில்லை பாட்டு கற்றுக்கொள்ள.ஆனாலும் பாட்டு கேட்கும் ஞானம் இருந்துகொண்டிருக்கிறது.எல்லாவித பாட்டையும் ரசிப்பேன்.பேரன் பேத்திகளை தூங்க வைக்க என் பாட்டு கை கொடுத்தது.சத்தமில்லாமல் பாடும் கலை எனக்குதான் தெரியும்.உரக்கப்பாட என்றும் கூச்சம்.மலையாள சானலில் எப்போது பாட்டு கேட்டாலும் சரஸ்வதி டீச்சர் ஞாபகம் மட்டும் வந்துகொண்டுஇருக்கும்!  




                               

Beautiful British Columbia

We had never imagined that one day we would be able to make a trip to Canada !It was a dream come true-not only for us,but also for the dear siblings of my husband and their spouses.If the welcome in Toronto made us dumbfounded (it was a freezing - 10 degrees with snow all around and we could n't even open our mouths to talk ! ), Vancouver saw us covered head to toe and running!.(It was constantly drizzling)
    The road trip to Toronto from Herndon (Virginia) was smooth and simply breathtaking.Our son drove us to Pittsburg, where my husband's brother planned to meet us.He would drive down from Toronto to pick us up from there.It was a mid-meeting point and we could also have the darshan at the Venkateswara temple.Gorging on the cup cakes and sandwiches made by my super baker daughter in law, we arrived after noon at the beautiful temple. The peace, the silence and the snow covered surroundings transported us to another world. By 2 o' clock my b.i.l arrived and we continued our onward drive to Toronto.Our visas were checked at the border and we proceeded to see the Niagara falls at night.It was the most spectacular sight even though dark, Colored lights were beaming  over the falls, and it looked like a huge rainbow in the pitch dark night.A sight not to be missed!
     The next few days were spent with brother's family and grand nieces and we preferred to stay indoors most of the time due to the extreme temperatures and heavy snowfall. However, we managed to see the tallest tower,the CN tower in spite of the wind-chill freezing our bones.
     The warm reception at the Vancouver airport with two punjabi girls greeting us with folded hands  surprised us.My husband's sister & brother in law received us and as we drove home we admired the picturesque place that is Vancouver.The rest of the family had assembled in the sister's house to welcome us and it was an emotional moment.
    The days were cloudy with intermittent light,drizzly rain and chilly winds but whenever the Sun god made his appearance,we ventured out sight seeing. Winter is not a favorable time for tourists,nevertheless we managed to see quite a few places.Our favorite was the Capilano Suspension Bridge.The bridges and platforms were fastened to the gigantic trees by pulleys and ropes.We were simply exhilarated walking on the suspension bridges over the tall tree tops, with water flowing below.It was an exotic site from the top.The Stanley Park is a must- see place and we visited it twice.The Totem poles were a treat to the eyes and a favorite photospot.We also visited the Canada Place and the lunch picnic at Harrison hot springs was awesome .All evenings were spent in family gatherings and sharing nostalgic memories.Saturdays spent in the sanctity of the Hanuman Temple and sundays at the Sathya Sai centre, was an experience by itself.
     Three weeks of leisure passed very soon.Vancouver is undoubtedly one of the most beautiful places in the world! This was the best holiday ever, filled with the exuberant love of family.