ஒருநாள் எங்கள் நண்பரின் சிபாரிசின் பெயரில் தைராய்டு டாக்டரை பார்க்கசென்றோம் .தி.நகரில் பலரும் அறிந்த கை ராசியான டாக்டர் அவர் .சில சந்து பொந்துக்களை கடந்து அந்த க்ளினிக்கை அடைந்தோம்.ஒரு மிக மிக பழைய வீட்டின் இரண்டு அறைகளை அவர் கிளினிக் ஆக மாற்றி இருந்தார்.வாசலில் பல ஜோடி செருப்புகள்.செருப்பை கழட்டி உள்ளே நுழைந்தால்,இரண்டு பெஞ்சில் சிலர் அமர்ந்து இருந்தனர் .மிக சிறிய அந்த அறையில் டாக்டரின் அறை வரை போகமட்டும் சிறிய இடைவெளி.
எனக்கு களைப்பாக இருந்ததால் இரண்டு பேர் நடுவில் கிடைத்த துளி இடத்தில் அமர்ந்தேன் .இதனால் ஏற்கனவே அமர்ந்தவர்கள் கொஞ்சம் நகர,
கடைசியில் இருந்தவரை பெஞ்சின் விளிம்பிற்கு தள்ளி,அவர் கீழே விழவிருந்தார். வத்தலாக இருந்த அந்த ஆசாமி, அசௌகரியம் தாளாமல் எழுந்து நின்றே விட்டார்!எனக்கு சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை,சரி, புழுக்கமாக உள்ளதே,ஏன் யாரும் மின்விசிறியை போடவில்லை,ஒரு வேளை சோம்பேறித்தனமோ என்று உயரத்தில் உளள ஸ்விட்சை தட்ட கை நீட்டினேன்.ஒரு பெரிய ஒட்டை என்னை பார்த்து சிரித்தது.இங்கு வருபவர்களுக்கு இது பழக்கம் போலும்! யாரும் சட்டை செய்யவில்லை.நம் தலைவிதி என்று உட்கார்ந்தேன்.
உள்ளே பேச்சுக்குரல்.டாக்டர் ஒரு நோயாளியை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்.அப்போது நுழைந்தாள் தாடகை போல ஒருத்தி!சிவப்பு புடவை,பெரிய குங்குமம்,வாயில் வெற்றிலைப்பாக்கு,கையில் துடைப்பம்.இடுப்பில் கை வைத்து எல்லாரையும் முறைத்தாள்."யாரும் உள்ளே போகக்கூடாது.நான் பெருக்கப்போகிறேன்" என்று பிரம்மாண்டமான ஹாலில் இருப்பது போல் அறிவித்தாள்.கதவு திறந்தது.மருந்து சீட்டுடன் சோகமாக ஒருவர் வெளியே வந்தார்.
தாடகை உள்ளே சென்று கதவை மூடிக்கொண்டாள்.உள்ளே டாக்டரிடம் ஒரே பேச்சு.எனக்கு ஒரே கோபம்.இந்த சிறிய இடத்தை சுத்தம் செய்ய இவள் ஏன் காலையிலேயே வரக்கூடாது?நோயாளிகள் இருக்கும்போது ஏன் அவள் பெருக்கவேண்டும் ? டாக்டர் ஒன்றும் சொல்ல மாட்டாரோ?(ஒரு வேளை அவர் எதாவது சொன்னால் அவள் வேலையை விட்டு போய் விடுவாள் என்கிற பயமோ என்னவோ!).என்னை சுற்றி பார்த்தேன்.ஒரே அழுக்குதான்.ஜன்னல்களில் ஒட்டடை,பெஞ்ச் அடியில் காலி பாட்டில்கள்,பழைய பிளாஸ்டிக் சாமான்கள்.இவள் வேலை செய்யாமல் இருப்பதே மேல் என்று நினைத்தேன்.இங்கே உட்கார்ந்தால் மேலும் வியாதி தொற்றிக்கொள்ளுமோ என்ற பயத்தில்,திரும்பி போய் விடுவதே மேல் என்று என் கணவரை பார்த்தேன்.அவர் வாசல் ஓரமாக நின்றுகொண்டு வழக்கம் போல் புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தார்.படிக்க ஆரம்பித்தால் உலகமே மறந்துவிடும் அவருக்கு.கண் ஜாடை காட்டலாம் என்றால் மனிதர் நம் பக்கமே திரும்ப மாட்டார்!புரியவும் புரியாது.
எல்லோரும் கதவையே பார்த்துக்கொண்டிருக்க திடீரென்று கதவு திறந்தது.தாடகை துடைப்பமும் பக்கெட்டுமாக வெளியே வந்தாள்."ஈரமாக இருக்கிறது.5 நிமிடம் கழித்து உள்ளே போங்கள்" என்றாள்.ஆனால் அவளை சட்டை செய்யாமல் அடுத்த நபர் உள்ளே போய் விட்டார்.அரை மணி கழித்து என்னுடைய முறை வந்தபோது நாங்கள் உள்ளே சென்றோம்.எனக்கு உலகமே வெறுத்துவிட்டது!எங்கே வந்து மாட்டிக்கொண்டோம்!டாக்டருக்கு ஒரு மேஜை,ஒரு நாற்காலி.நோயாளிக்கு ஒரு ஸ்டூல்.கூட வருபவர் நிற்க வேண்டும். முதலில் டாக்டர் எங்கிருக்கிறார் என்று கண்டுபிடிக்க ஒரு நொடி வேண்டி இருந்தது.அந்த அறையில் அவ்வளவு பெரிய அட்டை பெட்டிகள்.எல்லாம் மருந்து சாம்பிள் போலும்!கூடவே பல காலி பெட்டிகள் வேறு. அதற்கு நடுவில் டாக்டர் காணாமல் போயிருந்தார்.
டாக்டரை பார்த்தவுடன் ஆச்சரியமாக இருந்தது.நடு வயது.மிக ஸ்மார்டாக உடை உடுத்தி, அழகாக இருந்தார்.அந்த சூழ்நிலைக்கு அவர் பொருந்தவில்லை.மிக சன்னமான குரலில் அவர் பேசியதால் கவனமாக காதை தீட்டிக்கொண்டு கேட்க வேண்டி இருந்தது.நன்றாக பரிசோதித்து ,கேட்ட கேள்விக்கெல்லாம் புரியும்படியாக பதில் அளித்து, என்னை கவர்ந்து தான் விட்டார்.இவ்வளவு அனுபவம் உள்ளவர் ஏன் இப்படி? புரியவில்லை.
வாசலில் தாடகை நின்று கொண்டிருந்தாள்.எனக்கு ஒரு நிமிடம் தொடப்பத்தை எடுத்து நாமே அந்த இடத்தை சுத்தம் செய்யலாம் என்று தோன்றியது.மனதார அவளை சாட்டையால் அடித்து ஆறுதல் அடைந்தேன்.
மனிதர்கள் பலவிதம்.அதில் அதிகம் பீஸ் வாங்காத அனுபவம் மிக்க இந்த டாக்டர் ஒரு விதம் !!
எனக்கு களைப்பாக இருந்ததால் இரண்டு பேர் நடுவில் கிடைத்த துளி இடத்தில் அமர்ந்தேன் .இதனால் ஏற்கனவே அமர்ந்தவர்கள் கொஞ்சம் நகர,
கடைசியில் இருந்தவரை பெஞ்சின் விளிம்பிற்கு தள்ளி,அவர் கீழே விழவிருந்தார். வத்தலாக இருந்த அந்த ஆசாமி, அசௌகரியம் தாளாமல் எழுந்து நின்றே விட்டார்!எனக்கு சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை,சரி, புழுக்கமாக உள்ளதே,ஏன் யாரும் மின்விசிறியை போடவில்லை,ஒரு வேளை சோம்பேறித்தனமோ என்று உயரத்தில் உளள ஸ்விட்சை தட்ட கை நீட்டினேன்.ஒரு பெரிய ஒட்டை என்னை பார்த்து சிரித்தது.இங்கு வருபவர்களுக்கு இது பழக்கம் போலும்! யாரும் சட்டை செய்யவில்லை.நம் தலைவிதி என்று உட்கார்ந்தேன்.
உள்ளே பேச்சுக்குரல்.டாக்டர் ஒரு நோயாளியை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்.அப்போது நுழைந்தாள் தாடகை போல ஒருத்தி!சிவப்பு புடவை,பெரிய குங்குமம்,வாயில் வெற்றிலைப்பாக்கு,கையில் துடைப்பம்.இடுப்பில் கை வைத்து எல்லாரையும் முறைத்தாள்."யாரும் உள்ளே போகக்கூடாது.நான் பெருக்கப்போகிறேன்" என்று பிரம்மாண்டமான ஹாலில் இருப்பது போல் அறிவித்தாள்.கதவு திறந்தது.மருந்து சீட்டுடன் சோகமாக ஒருவர் வெளியே வந்தார்.
தாடகை உள்ளே சென்று கதவை மூடிக்கொண்டாள்.உள்ளே டாக்டரிடம் ஒரே பேச்சு.எனக்கு ஒரே கோபம்.இந்த சிறிய இடத்தை சுத்தம் செய்ய இவள் ஏன் காலையிலேயே வரக்கூடாது?நோயாளிகள் இருக்கும்போது ஏன் அவள் பெருக்கவேண்டும் ? டாக்டர் ஒன்றும் சொல்ல மாட்டாரோ?(ஒரு வேளை அவர் எதாவது சொன்னால் அவள் வேலையை விட்டு போய் விடுவாள் என்கிற பயமோ என்னவோ!).என்னை சுற்றி பார்த்தேன்.ஒரே அழுக்குதான்.ஜன்னல்களில் ஒட்டடை,பெஞ்ச் அடியில் காலி பாட்டில்கள்,பழைய பிளாஸ்டிக் சாமான்கள்.இவள் வேலை செய்யாமல் இருப்பதே மேல் என்று நினைத்தேன்.இங்கே உட்கார்ந்தால் மேலும் வியாதி தொற்றிக்கொள்ளுமோ என்ற பயத்தில்,திரும்பி போய் விடுவதே மேல் என்று என் கணவரை பார்த்தேன்.அவர் வாசல் ஓரமாக நின்றுகொண்டு வழக்கம் போல் புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தார்.படிக்க ஆரம்பித்தால் உலகமே மறந்துவிடும் அவருக்கு.கண் ஜாடை காட்டலாம் என்றால் மனிதர் நம் பக்கமே திரும்ப மாட்டார்!புரியவும் புரியாது.
எல்லோரும் கதவையே பார்த்துக்கொண்டிருக்க திடீரென்று கதவு திறந்தது.தாடகை துடைப்பமும் பக்கெட்டுமாக வெளியே வந்தாள்."ஈரமாக இருக்கிறது.5 நிமிடம் கழித்து உள்ளே போங்கள்" என்றாள்.ஆனால் அவளை சட்டை செய்யாமல் அடுத்த நபர் உள்ளே போய் விட்டார்.அரை மணி கழித்து என்னுடைய முறை வந்தபோது நாங்கள் உள்ளே சென்றோம்.எனக்கு உலகமே வெறுத்துவிட்டது!எங்கே வந்து மாட்டிக்கொண்டோம்!டாக்டருக்கு ஒரு மேஜை,ஒரு நாற்காலி.நோயாளிக்கு ஒரு ஸ்டூல்.கூட வருபவர் நிற்க வேண்டும். முதலில் டாக்டர் எங்கிருக்கிறார் என்று கண்டுபிடிக்க ஒரு நொடி வேண்டி இருந்தது.அந்த அறையில் அவ்வளவு பெரிய அட்டை பெட்டிகள்.எல்லாம் மருந்து சாம்பிள் போலும்!கூடவே பல காலி பெட்டிகள் வேறு. அதற்கு நடுவில் டாக்டர் காணாமல் போயிருந்தார்.
டாக்டரை பார்த்தவுடன் ஆச்சரியமாக இருந்தது.நடு வயது.மிக ஸ்மார்டாக உடை உடுத்தி, அழகாக இருந்தார்.அந்த சூழ்நிலைக்கு அவர் பொருந்தவில்லை.மிக சன்னமான குரலில் அவர் பேசியதால் கவனமாக காதை தீட்டிக்கொண்டு கேட்க வேண்டி இருந்தது.நன்றாக பரிசோதித்து ,கேட்ட கேள்விக்கெல்லாம் புரியும்படியாக பதில் அளித்து, என்னை கவர்ந்து தான் விட்டார்.இவ்வளவு அனுபவம் உள்ளவர் ஏன் இப்படி? புரியவில்லை.
வாசலில் தாடகை நின்று கொண்டிருந்தாள்.எனக்கு ஒரு நிமிடம் தொடப்பத்தை எடுத்து நாமே அந்த இடத்தை சுத்தம் செய்யலாம் என்று தோன்றியது.மனதார அவளை சாட்டையால் அடித்து ஆறுதல் அடைந்தேன்.
மனிதர்கள் பலவிதம்.அதில் அதிகம் பீஸ் வாங்காத அனுபவம் மிக்க இந்த டாக்டர் ஒரு விதம் !!
எனக்கு ஒரு நிமிடம் தொடப்பத்தை எடுத்து நாமே அந்த இடத்தை சுத்தம் செய்யலாம் என்று தோன்றியது.மனதார அவளை சாட்டையால் அடித்து ஆறுதல் அடைந்தேன். Super!
ReplyDelete