சமீபத்தில் ஒரு உறவினரின் மகனுக்கு நிச்சயதார்த்தம் நடந்தது.அவர்கள் புதிதாய் கட்டியிருந்த பிளாட்டிற்கு இன்னும் குடி போகாததால்,அங்கேயே முதல் முதலாக இந்த மங்கள வைபவத்தை வைத்திருந்தார்கள்.பிளாட் வாசலில் பல காலணிகளை பார்த்தவுடன் தெரிந்து விட்டது உள்ளே எவ்வளவு கூட்டம் என்று!ஒரு மூலையிலிருந்து யாரோ எங்களை அடையாளம் கண்டு கூப்பிட, நான் கை ஆட்டினேன்.அதற்குள் இன்னொரு உறவினர் எங்களை நலம் விசாரித்துக்கொண்டே,தள்ளாத குறையாக டிபன் வைத்திருக்கும் இடத்திற்கு அவசரமாக அழைத்துப்போய் விட்டார்.டிபன் தீர்ந்து விடும் போலும்!அது அந்த புது வீட்டின் விசாலமான சமையல் அறை.அவருடன் பேசிக்கொண்டே டிபன் சாப்பிட்டோம்.அப்போது வேறு உறவினர்களும் உள்ளே வந்து குசலம் விசாரிக்க,ஒரே அரட்டை தான்.நான் மெதுவாக ஹாலில் நடப்பவற்றை பார்க்க வெளியே வந்து நின்றுகொண்டேன்.
எங்கும் ஒரே பேச்சு சத்தம்.உறவினர்கள் எல்லோரும் ஒருவரை ஒருவர் நலம் விசாரித்து கொண்டிருந்தனர்.இந்த நாளில்,உறவினர் வீட்டிற்கு போவது பல காரணங்களால் குறைந்தே விட்டது. வருஷக்கணக்காக பார்த்துக்கொள்ள முடியாமல்,இந்த மாதிரி விழாக்களில் தான் எல்லோருமே சந்தித்துக்கொள்கிறோம்.அந்த குறைந்த நேரத்தில் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு விஷயங்களை பரிமாறிக்கொள்கிறோம்.எல்லோர் முகத்திலும் எவ்வளவு சந்தோஷம்!மாமா,அண்ணா,மன்னி,சித்தி என்று கூச்சலும் சத்தமுமாக இருந்தது.
பெரிய வீடாக இருந்ததால் நிறைய பிளாஸ்டிக் நாற்காலிகள் போட்டிருந்தார்கள்.நான் கிடைத்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்துவிட்டேன்.என் கணவரின் குரல், அத்தனை சத்தத்திலும் தனியாக கேட்டது.அவர் அந்த சமையலறையில் டேரா போட்டு, ஒரு குட்டி மாநாடே நடத்திக்கொண்டு இருந்தார்.வேறென்ன!வங்கி விஷயங்கள் தான்!அவரை சுற்றி பத்து பேர்!சூழ் நிலையே அவருக்கு மறந்துவிட்டது போலும்!அவரால் அந்த அறையை விட்டு வெளியேயும் வரமுடியவில்லை.பெண்கள் கூட்டம் கதவை அடைத்து கொண்டிருந்தது.
நடு ஹாலில் மணப்பெண்,பிள்ளை,அவர்கள் பெற்றோர்கள்,வாத்தியார்கள் என்று அதுபாட்டுக்கு சம்பிரதாயங்கள் நடந்து கொண்டிருந்தன.ஒரு சில பேர் அதை கவனமாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.சிறிது நேரத்தில் ஒரே சலசலப்பு.மாப்பிள்ளையும் பெண்ணும் நமஸ்கரிக்க எழுந்திருந்தார்கள்.கொஞ்சம் சத்தம் குறைந்து,எல்லோரும் அவசர அவசரமாக ஆசீர்வாதம் செய்ய தயாரானார்கள்.அது முடிவதற்குள் பலர் கீழே சாப்பிட கிளம்பிவிட்டார்கள்.பாவம்,மணமகனின் பெற்றோர் (எங்கள் உறவினர்).அவர்களுக்கு மூச்சு விடக்கூட நேரமில்லை.ஒரே குழப்பம்.எல்லோரையும் கவனிக்க வேண்டாமா? திக்கு முக்காடி போய் விட்டனர்.
கசமுசவென்று ஒரே சத்தம்.ஜூன் மாத வெப்பம் வேறு.மணமகன் திருதிருவென்று முழித்துக்கொண்டிருந்தார்.எல்லோரும் அவருக்கு வாழ்த்து கூறி,கை கொடுத்தாலும், சிலரைதான் அவருக்கு அடையாளம் தெரிந்தது.முன்னே பின்னே பார்த்திருந்தால்தானே!
ஒரு வழியாக நாங்கள் விடை பெற்று கிளம்பிவிட்டோம்.வீட்டில் மாமியார், விழாவைப்பற்றி தெரிந்துகொள்ள,ஆவலுடன் விழித்திருந்தார்."பெண் எப்படி இருந்தாள்?என்ன புடவை?இவர்கள் என்ன சீர் செய்தார்கள்?சம்பந்திகள் எப்படி?" நான் பதில் சொல்ல திண்டாடினேன். அதை எல்லாம் யார் கவனித்தார்கள்?நாம் வெகுநாள் பார்க்காத உறவினர்களோடு அல்லவா பேசிக்கொண்டிருந்தோம்?
மாமியார் சொன்னார் "சரிதான் போ. பரவாயில்லை.எல்லாம் கல்யாணத்தின் போது பார்த்துக்கொள்ளலாம்.இந்த சாக்கில் நீ நம் உறவினர்கள் எல்லோரையும் பார்த்து பேசி விட்டாயே.பெரிய விஷயம். அது போதும்.யார் யார் வந்தார்கள்,சொல்லு பார்ப்போம்?"
நாம் எதற்காக இவ்வளவு அலங்கரித்துக்கொண்டு போனோம் என்று ஒரு வினாடி மறந்துவிட்டது.ஒரு மங்களகரமான விழாவை அமைதியாக,அதிகம் சத்தமில்லாமல் நடத்த, நம்மால் என்று முடியும் ?
எங்கும் ஒரே பேச்சு சத்தம்.உறவினர்கள் எல்லோரும் ஒருவரை ஒருவர் நலம் விசாரித்து கொண்டிருந்தனர்.இந்த நாளில்,உறவினர் வீட்டிற்கு போவது பல காரணங்களால் குறைந்தே விட்டது. வருஷக்கணக்காக பார்த்துக்கொள்ள முடியாமல்,இந்த மாதிரி விழாக்களில் தான் எல்லோருமே சந்தித்துக்கொள்கிறோம்.அந்த குறைந்த நேரத்தில் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு விஷயங்களை பரிமாறிக்கொள்கிறோம்.எல்லோர் முகத்திலும் எவ்வளவு சந்தோஷம்!மாமா,அண்ணா,மன்னி,சித்தி என்று கூச்சலும் சத்தமுமாக இருந்தது.
பெரிய வீடாக இருந்ததால் நிறைய பிளாஸ்டிக் நாற்காலிகள் போட்டிருந்தார்கள்.நான் கிடைத்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்துவிட்டேன்.என் கணவரின் குரல், அத்தனை சத்தத்திலும் தனியாக கேட்டது.அவர் அந்த சமையலறையில் டேரா போட்டு, ஒரு குட்டி மாநாடே நடத்திக்கொண்டு இருந்தார்.வேறென்ன!வங்கி விஷயங்கள் தான்!அவரை சுற்றி பத்து பேர்!சூழ் நிலையே அவருக்கு மறந்துவிட்டது போலும்!அவரால் அந்த அறையை விட்டு வெளியேயும் வரமுடியவில்லை.பெண்கள் கூட்டம் கதவை அடைத்து கொண்டிருந்தது.
நடு ஹாலில் மணப்பெண்,பிள்ளை,அவர்கள் பெற்றோர்கள்,வாத்தியார்கள் என்று அதுபாட்டுக்கு சம்பிரதாயங்கள் நடந்து கொண்டிருந்தன.ஒரு சில பேர் அதை கவனமாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.சிறிது நேரத்தில் ஒரே சலசலப்பு.மாப்பிள்ளையும் பெண்ணும் நமஸ்கரிக்க எழுந்திருந்தார்கள்.கொஞ்சம் சத்தம் குறைந்து,எல்லோரும் அவசர அவசரமாக ஆசீர்வாதம் செய்ய தயாரானார்கள்.அது முடிவதற்குள் பலர் கீழே சாப்பிட கிளம்பிவிட்டார்கள்.பாவம்,மணமகனின் பெற்றோர் (எங்கள் உறவினர்).அவர்களுக்கு மூச்சு விடக்கூட நேரமில்லை.ஒரே குழப்பம்.எல்லோரையும் கவனிக்க வேண்டாமா? திக்கு முக்காடி போய் விட்டனர்.
கசமுசவென்று ஒரே சத்தம்.ஜூன் மாத வெப்பம் வேறு.மணமகன் திருதிருவென்று முழித்துக்கொண்டிருந்தார்.எல்லோரும் அவருக்கு வாழ்த்து கூறி,கை கொடுத்தாலும், சிலரைதான் அவருக்கு அடையாளம் தெரிந்தது.முன்னே பின்னே பார்த்திருந்தால்தானே!
ஒரு வழியாக நாங்கள் விடை பெற்று கிளம்பிவிட்டோம்.வீட்டில் மாமியார், விழாவைப்பற்றி தெரிந்துகொள்ள,ஆவலுடன் விழித்திருந்தார்."பெண் எப்படி இருந்தாள்?என்ன புடவை?இவர்கள் என்ன சீர் செய்தார்கள்?சம்பந்திகள் எப்படி?" நான் பதில் சொல்ல திண்டாடினேன். அதை எல்லாம் யார் கவனித்தார்கள்?நாம் வெகுநாள் பார்க்காத உறவினர்களோடு அல்லவா பேசிக்கொண்டிருந்தோம்?
மாமியார் சொன்னார் "சரிதான் போ. பரவாயில்லை.எல்லாம் கல்யாணத்தின் போது பார்த்துக்கொள்ளலாம்.இந்த சாக்கில் நீ நம் உறவினர்கள் எல்லோரையும் பார்த்து பேசி விட்டாயே.பெரிய விஷயம். அது போதும்.யார் யார் வந்தார்கள்,சொல்லு பார்ப்போம்?"
நாம் எதற்காக இவ்வளவு அலங்கரித்துக்கொண்டு போனோம் என்று ஒரு வினாடி மறந்துவிட்டது.ஒரு மங்களகரமான விழாவை அமைதியாக,அதிகம் சத்தமில்லாமல் நடத்த, நம்மால் என்று முடியும் ?
No comments:
Post a Comment