Tiruppadhiyil Naan

முதன் முதலாக நான் திருப்பதி போனது என் கல்யாணம் முடிந்த பிறகுதான்.அதற்கு ஆறு மாதம் முன்தான் மைத்துனரின் கல்யாணம் நடந்ததால்,இரு தம்பதிகளையும் ஒன்றாக அழைத்து போனார்கள்.மாமனார்,மாமியார்,நாங்கள்,இன்னும் சில உறவினர்கள் என ஒரு கூட்டமே கிளம்பினோம்.மருமகள்கள் இருவரும் அங்கு மாவிளக்கு போடுவதாக மாமியாரின் வேண்டுதல்.திருப்பதியில் அந்த அலைமோதும் கூட்டம் என்னை பிரமிக்க வைத்தது.அவ்வளவு ஜனங்களை நான் இதற்கு முன் எங்கும் பார்த்தது கிடையாது.

எனக்கும் என் ஓர்ப்படிக்கும் ஒரே டென்ஷன்.இருவரும் கோவிலுக்கு மடிசார் புடவை கட்டவேண்டிய நிர்பந்தம்.நாங்கள் தங்கியிருந்த  காட்டேஜிலிருந்து வெகு தூரம் மேடும் பள்ளமுமாக கோவிலுக்கு நடக்க வேண்டும், அதுவும் பழக்கமே இல்லாத இந்த கோலத்தில்!ஒரு வழியாக இருவரும் பெரியவர்களின் உதவியோடு புடவை கட்டிக்கொண்டு,தசா புசாவென்று நடந்து சென்றோம்.போகும் வழியெல்லாம் நிறைய பேர் எங்களையே முறைத்தார்கள்.மடிசாரும்,மஞ்சள்கயிறும்தான் எங்களை புதுமணப்பெண்கள் என்று காட்டிவிட்டதே!மலையில் காற்று பிச்சுவாங்க,புடவை அங்கும் இங்கும் பறக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.அரக்குக்கலர் பட்டுப்புடவையில் இரு தேவதைகள் பறப்பது போல் தோற்றமளித்தோம்.ஒரு கை பறக்கும் புடவையை பிடிக்க,இன்னொன்றில் பூஜை சாமான் என்று பேச்சும் சிரிப்புமாக ஒரு வழியாக கோவிலை அடைந்தோம்.

மாமியார் சொல்லிக்கொடுக்க,மாவிளக்கு ஏற்றி பிரார்த்தனை செய்துகொண்டோம்.இதனிடையில் இருவருக்கும் பெரிய பிரச்னை. பலமுறை குனிந்து நிமிர்ந்ததில்,புடவை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவிழ்ந்து கொண்டிருந்தது.சரி செய்துகொள்ள,அங்கு மறைவான இடமும் கிடையாது.என்ன செய்ய?அப்படியே வாரிச்சுருட்டி சொருகிக்கொண்டோம்.இப்போது மீனவர்ப்பெண்களைப்போல இருந்த எங்களைப்பார்த்து எல்லோரும் சிரித்து கலாட்டா செய்தார்கள்.இறுக்கமாக சொருகிக்கொண்டிருந்ததால் ஜப்பானியப்பெண்கள் போல் அடிஅடியாக நடந்து,புதிய ஒரு ஸ்டைலில் ஒரு வழியாக எங்கள் இருப்பிடத்திற்கு சென்றோம்.பெருமாள் தரிசனம் திவ்யமாகக்கிடைத்தும்,மனதெல்லாம் அந்த புடவையில் தான் லயித்திருந்தது.

இதன் பிறகு நானும் கணவரும் பலமுறை திருப்பதிக்கு நடந்தே சென்றிருக்கிறோம்.ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு வித்தியாசமான அனுபவம்.கடைசியாக போன பயணம் மறக்க முடியாதது.மிக சௌகரியமாக TTDC பஸ்ஸில் அதிகாலையில் புறப்பட்டு திருப்பதி போய் சேர்ந்தோம்.தரிசன வரிசை தான் வெகு நீளம்.கூட்டம் அலை மோதியது.ஆமை வேகத்தில் மெல்ல மெல்ல ஊர்ந்து,நாலு மணி நேரம் கழித்து,தூரத்தில் பெருமாள் தெரிய ஆரம்பித்தார்.கால் வலியால் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு, வெப்பம் தாங்க முடியாமல் தவித்த நான் சந்தோஷத்தில் திளைத்தேன்.திடீரென்று ஒரு பெரிய கூட்டம் எங்கள் வரிசையில் சேர்ந்தது.கூச்சல் போட்டுக்கொண்டு,ஒருத்தரை ஒருத்தர் தள்ளிக்கொண்டும்,இடித்துக்கொண்டும் துஷ்டத்தனமாக நடந்து கொண்டார்கள்.பெருமாளின் தரிசனம் கிடைக்க வேண்டுமே என்று எல்லோருக்கும் கவலை.ஜருகண்டி பெண்கள் தங்கள் வேலையில் மும்முரமாக எல்லோரையும் பிடித்து தள்ளிக்கொண்டு இருந்தனர்.சந்நிதியின் மிக அருகில் நான் வந்தபோது,ஒரு ஜருகண்டி பெண் என்னை முரட்டுத்தனமாக பிடித்து தள்ளி விட்டாள்.என் கால் தடுக்கி ஒரு இரும்பு தடுப்பில் பட்டு, வலியால் துடித்துவிட்டேன்.ஒரே ஒரு கணம் தான். வந்ததே கோபம்! ஓங்கி ஒரு அறை விட்டேன் அந்த பெண்ணை!அதற்குள் பெருமாளின் முன் வந்துவிட்டேன்.என் செயலால் படபடக்கும் இதயத்தை பிடித்துக்கொண்டு "பெருமாளே !என்ன செய்து விட்டேன் நான்?ஒரு துரும்புக்குக்கூட கேடு நினைக்காதவள்,இந்த பெண் மேல் கை வைத்து விட்டேனே!தயவு செய்து என்னை மன்னித்து விடு" என்று மட்டும்தான் பிரார்த்தனை செய்ய முடிந்தது.அந்த பெண்ணோ ஒன்றுமே கண்டுகொள்ளவில்லை.

வெளியே இரண்டு போலீஸ்காரர்கள் நின்று கொண்டிருந்தனர்.என்னையே பார்ப்பதுபோல் எனக்கு ஒரு பிரமை.என் செயலால் நான் கலங்கி பயந்துவிட்டேன்.என் கணவரோ,அவர்கள் உன்னை பிடிக்கத்தான் காத்திருக்கிறார்கள் என்று பயமுறுத்த,எனக்கு மயக்கமே வந்துவிட்டது.என் குற்ற உணர்வும் அதிர்ச்சியும் குறைய வெகு நேரம் பிடித்தது.ஆங்காங்கே wireless வைத்துக்கொண்டு போலீஸ் - பாதுகாப்பிற்காக தான் -ஆனால் எனக்கு இந்த செயலுக்காக தண்டனை கொடுக்கத்தான் என்று தோன்றியது.எல்லாவற்றிற்கும் முத்தாய்ப்பாக மூன்று போலீஸ்காரர்கள் எங்கள் பஸ்ஸில் கீழ் திருப்பதியிலுருந்து சென்னை வரை பயணித்தார்கள்.இப்படியாக பயந்து பயந்து, நிம்மதி இல்லாமல் ஒரு வழியாக சென்னைக்கு வந்து சேர்ந்தோம்.என்னை அறியாமல் நடந்த இந்த செயலை நினைத்து இன்று கூட அவமானமாக இருக்கிறது.   

Puraavum Kunjugalum

பின் பக்கம் இருக்கும் பால்கனியை அன்று எதேச்சையாக திறந்து பார்த்தேன் .அதை உபயோகிக்காததால் புறாக்கள் அங்கு கொட்டமடிக்கும். .அவ்வப்போது அந்த இடத்தை அலம்பி விடுவோம் .ஓரமாக வைத்திருந்த பச்சை பக்கெட்டில் ஏதோ சலனம் .மெல்லப் போய் எட்டிப்பார்த்தேன் .பக்கெட்டின் அடியில் நிறைய புல்,இலைகள் என்று பாய்போல் விரிக்கப்பட்டு,அதன் மேல் அளவு எடுத்தாற்போல் இரண்டு வெள்ளை முட்டைகள்,வேலை செய்யும் பெண்ணை கூப்பிட்டு  காட்டினேன்.அவள் முகத்தில் ஒரே சந்தோஷம்.பரவசத்துடன் "ஆண்டி,நம் வீட்டில் குழந்தை பிறக்கப்போகிறது "என்றாள்.புரியாமல் விழித்தேன்."புறா,ஆண்டி,ரெண்டு புறா பிறக்கப்போகிறது.அதோ அதன் அம்மா" என்றாள்.அவள் காட்டிய திசையில் நோக்கினேன்.எதிர் வீட்டு ஜன்னல் விளிம்பில் அந்த புறா உட்கார்ந்திருந்தது.கண்களில் பயத்துடன் எங்களையே முறைத்தது."இவர்கள் நம் முட்டையை நாசப்படுத்தி விடுவார்களோ?"நாங்கள் மெதுவாக கதவை சாத்திக்கொண்டு உள்ளிருந்தபடியே கண்ணாடி வழியாக கவனித்தோம்.புறா மீண்டும் பறந்து வந்து பக்கெட்டிற்குள் உட்கார்ந்தது. 

           இந்த சம்பவம் தினமும் தொடர்ந்தது.நான் கதவைத்திறந்து பார்க்கும்போதெல்லாம், அம்மா புறா எதிர்பக்கம் பறந்து போய் உட்கார்ந்துவிடும்.என்னையே கவனித்துக்கொண்டிருக்கும்.எனக்கோ,அந்த இடத்தையே அசிங்கப்படுத்துகிறதே என்று தோன்றும்.இருந்தாலும் இந்த ஜீவன் வேறு எங்கு செல்லும் என்று நினைப்பேன்.இங்கு எவ்வளவு பாதுகாப்பாக இருக்கிறது.

           இரண்டு வாரங்கள் கழித்து ஒரு நாள் பார்த்தால்,இரண்டு குட்டி புறாக்கள்  அந்த பக்கெட்டிற்குள்! எதிர்பக்க ஜன்னலில் உட்கார்ந்து இரண்டு புறாக்கள் என்னையே முறைத்துக்கொண்டு இருந்தன.ஓ,இன்னொன்று தான் அப்பாவோ?அந்த அம்மா புறா, குஞ்சுகளின் பக்கத்திலேயே நாள் முழுவதும் அவற்றை பாதுகாத்துக்கொண்டு இருக்கிறது.இந்த குட்டிகள் பறக்க ஆரம்பித்தவுடன் தான் அது நிம்மதியாக வேறு இடத்திற்கு பறந்து போகும் என்று தோன்றுகிறது.அது தான் அம்மா என்பதோ!இந்த உலகில் அம்மா இல்லாத உயிர் இல்லையே!

         நேற்று இரவு முழுவதும் உறக்கம் இல்லாமல் மனம் பழைய நினைவுகளில் தவித்தது.என் அம்மா எங்களை விட்டுப்போய் இன்று சரியாக 2 வருடங்கள்.கடைசி தருணங்கள் நினைவை விட்டு அகலாமல்,மீண்டும் மீண்டும் தோன்றி,கண்கள் குளமாகின்றன.எத்தனை வயதானாலும் அம்மாவிற்கு நிகரேது?நம்மை சுமந்து வளர்த்த அந்த அம்மாவிற்கு உலகத்தில் எதுவுமே ஈடாகாது.அம்மா புறாவின் பயம்,கவலைகள் புரிந்தது.இருக்கட்டும் - அந்த குட்டிபுறாக்கள் பறக்கும் வரை நாம் காத்திருப்போம்!